Ana içeriğe atla

Her şey dün gibi inan gelir geçer,bilemezsek kıymeti hayat bizi içer




“Kendiliğinden; Milyonda Bir” başlıklı sergi: Çalışmalarını fotoğraf ve video sanatı üzerine odaklanmış iki sanatçıya yer veriyor. Belge üretimi ile uğraşan sanatçıyı, mucize anların kayıtçısı rolüyle karşımıza çıkarıyor. Uygar Özel'in Amsterdam' da futbol sahasının aksine, sokakta gezerken karşılaştığı bir top cambazının, reklam yıldızı olmuş futbolculara taş çıkartırcasına performansı,.garipsediğimiz, göze absürt gelen, ancak baş roldeki figür için bir günlük rutini, kendi içerisinde barından, bir an üzerine odaklanan video çalışmasına dönüşmekte. Serginin diğer sanatçısı Nur Muşkara ise her gün İzmir merkezinden şehir dışına doğru yaptığı rutin yolculuğu boyunca, fotoğraf makinasının objektifine takılan gündelik yaşamın aktörlerine odaklanmakta. Sergi, iki belgeselci çalışma disipliniyle, kendiliğinden oluşmuş günlük yaşam pratikleri içerisindeki mucizevi anlara tanıklık etmemizi sağlamayı hedeflerken, sanatçıları da bu anların, ara bulucusu rolüyle karşımıza çıkarıyor.

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Umutsuz Boşluk

SANATORIUM, 9 Şubat – 10 Mart 2018 tarihleri arasında Mehmet Dere’nin kavramsal çerçevesini ürettiği ve sanatçı olarak dahil olduğu, Yunus Emre Erdoğan,İsmail Şimşek Nezaket Ekici’nin çalışmalarından oluşan “Umutsuz Boşluk” adlı sergiye ev sahipliği yapıyor.
Sergi ilhamını Dücane Cündioğlu’nun Umutsuz Boşluk adlı makalesinden almaktadır. Cündioğlu ‘Umutsuz boşluk’ adlı makalesinde, Sam Mendes’in yönetmenliğini yaptığı ‘Revolutionary Road’ adlı filminden yola çıkarak bir çiftin içine saplandıkları; ruhani açmaz olarak tarif edilmeye çalışılan “umutsuz boşluğu” deli karakteri üzerinden tartışmaya açmaktadır.
Umutsuz Boşluk isimli sergi başlığı; kötümser bir ruh halini vurgulamasının aksine gücünü umuttan almakta. Bu umut sanatçının credosu (amentüsü) anlamında vurgulanan umutsuzlukla yüzleşme yeteneğidir. Denebilir ki sanatçılar bir anlamda bu kavrayışı ortaya koyarlar. Sanatçı “boşluğu” dönüştürememeyi, bunaltıyı, çöküşü ya da tam tersi olarak bunun ifade edilemezliğini dillendirendi…

The Language Habitat: an Ecopoetry Manifesto

The Language Habitat: an Ecopoetry Manifesto





By James Engelhardt







Ecopoetry is connection.

It’s a way to engage the world by and through language. This poetry might be wary of language, but at its core believes that language is an evolved ability that comes from our bodies, that is close to the core of who we are in the world. Ecopoetry might borrow strategies and approaches from postmodernism and its off-shoots, depending on the poet and their interests, but the ecopoetic space is not a postmodern space. An ecopoem might play with slippages, but the play will lead to further connections.

Ecopoetry does share a space with science. One of the concerns of ecopoetry is non-human nature (it shares this concern with the critical apparatus it borrows from, ecocriticism). It certainly shares that concern with most of the world’s history of poetry: How can we connect with non-human nature that seems so much more, so much larger than ourselves? How can we understand it? One way is to l…