Ana içeriğe atla

EUPHORİA OF MEMORANDA


…Ayağa tamamen yepyeni bir varlık olarak kalktım, dünyayı kucaklamak için kollarımı uzattım.Hiç bir şey değişmemişti,her zaman bildiğim eski dünyaydı.Ancak şimdi ona başka gözle bakıyordum.Artık kaçmak için yol aramıyor,hasta taraflarını aramak veya onu en ufak şekilde değiştirmek istemiyordum,tamamen onunlaydım.
Ölüm gölgesinin vadisinden gelmiştim;
İnsan olduğuma artık utanmıyordum,her yönüyle insan olduğuma….
Neksus Henry Miller s.223


Benim yazdığım ve aktarmaya çalıştığım şeyler kendime dair küçük notlar.Esasında toplanmaları ve bir araya getirmeleri mümkün bile olmayan şeyler.ben kendim o ve diğerleri arasında yaptığım diyaloglar diyorum buna.
Abuklama =İnsan olma paralelinden her şey
Bana dair hiç ölmeyen kalbime,gölgeme ithaf ettiğim..


İki efendisi var düşlerimin
Gözleri izlerini zincirinde dövmüş ışığı sorgular birincisi
Söylenen ve bilinen tozda fısıldaşan yıldırımdır ötekisi
Tüm düşlerden uyanan su gibi kıyıda olmak içimdeki
İkisi de durak sanan çağı çekişen bir çocuk ve yıkık bir ev birikintisi
Her kurbanın ensesinde, güldürü.
İki efendi
Efendi hangisi ?
25-10.2004 18.55 Perşembe


Savaş hep olacak.Gece hiç birşey yapmayan tanrıya ellerini uzatacak.Tanrı geri kalan insanlara bakıp beni yanlış anlıyorsunuz diye itiraz edecek.Tüm gece ve tüm sümüklü böceklerin aynı yolu takip ederek dolunayı görmeye gidecekler.Tek çobanlık yapan Ben’miyim? sorusu çınlayacak insanların kafalarında.ne kadar yalnızız ve soğuk diye haykıracaklar.Çember kurtarılamaz gözlerle ateşle örtünce zamanı kumun dilsizliği göğün nefesiyle sevişecek.Huzur ve uyum işte birlik.Deliler kendilerine öğüt veren delilerden nefret edecekler,ve deliler kendilerine öğüt verdikleri delileri sevecekler.Öbür ucu boş olan ünlemler insanları yaratacak.Kalıntılar ve tozlar ağırlaşan sözcüklerde yaratılmış insanlara kendi yüzlerini yama olarak sunacak ve susmak gösterilecek.Gözden yapılma bir kapta yıkanacak tüm insanlar,ve ellerindeki kirle kirletecekler adlarını.duymayan çocuklar yıldızlar ve kökler arasında yaşamayı sevecekler,en tatlı meyveleri isteyecekler.Uzun bir perde zaman.çok konuşan yineler…Ruhunu susturmak isteyen beni dinlemesin.
15.08.2004 Pazar11.12

Sen hala hiçbir şeyi kavramadığını anlamayacak kadar aptal biri olduğu öğrenecek kadar zeki olma olasılığı taşıyorsun.Bu senin umudun yada ışığın olmalı….

Cebinde olanların hepsini bir yana bırak ve şunu söyle, Ne yapmak istiyorsun?
Koşmak mı istiyorsun yoksa bağırmak mı? Neden olmasın? Sen bunları yapabilirsin. Taş kadar ağır olmayı öğrenmeye ne gerek var?

Tüm bu olanlar yani bir yere varmayan her şey.Her gün çürüyen dengesizlikten nasibini alanlar tarafından doyurucu biçimde gerçekleştiriliyor.ve bu konuda hiç kimse tek bir cevap bile bulamıyor.Aranmıyor.insanların doğaları gereklerince olumlu olmadığı kanısına varıyorsun bir süre sonra.Ama insan kendini başkalarıyla beraber gerçekleştiremeyecekse onun,senin,benim,onların ne anlamı var?

Bütün çocuklar doğmadı.
Bütün çocuklar ölmedi.
Ben doğmadım, ben ölmedim.


-Sen papa mısın?
-Hayır video dükkanım var.
-Bu da aynı şey

SÜRE GİDEN DÜZEN YASASI
Kimse sizi kusurlarınızdan arındıramaz.

Bir çamur var olduğunu nasıl kanıtlar?
İnsana dönüşerek
Tanrı nasıl var olur?
Kamusal alan yaratarak

Hepimiz suçsuzluğumuzda yakalan bir suçlu gibi saçmayız
Mümkün olmamasını isteyecek kadar korkak.

Yol ulaşabildiğimiz bir yıldız, küçük bir yoldur,
Diğer yollar dışında

Maddeci orospular vardır ama idealisttirler
Görünüşlerinde alay,yaşam sevinci ve kibir bulunur.inlemelerinde ise güç.onlar neden maddeci orospulardır bilinir mi?
Kontrolsüz güç güç değildir.

Büyük beyaz tavşanı astılar
Mavi mavi baktığı için

Küçük bilge adamların burnunda büyük saçmalık tohumları birikir.

“Filois panta koina”
Arkadaşların her şeyi ortaktır.

Akıyor içimde yönler,gaflar söylenmiş dilleri eskitiyor.kulaklar seslerini emiyor boşluğun.Tüm anlatımıyla kusursuz dünya/dönüyor beynimin içinde/yalnızlıkla kutsanmış tüm yalan/tüm yalanlar kutsal
Duvar gri. Asmalar üzümlerini kanatan beyinlere şarap yapıyor.kimse anlamıyor ama seviyor delileri.Tutkumuz bizi kana dönüştürecek,ve hiçbir anlamımız yokken öleceğiz,tutulmuş bir el son nefesi olacak bu bedenin,ve anlamsız çürüyeceğiz.gömdüğümüz düşlere ve işaretlere ağlayacağız,açılmış yürek,açılmış toprak.kan kusturan gecede yıkanan köpekleriz,hiçbir farkı yok köpeğin.gece ve öğrenmedik geceyi, kalemi dokuyan ışığı,öğrenmedik.Mutluluğu öğretmedi,başlangıcı unutmadı insanlar.

Ruh dedi ki: Var olmak istiyorum
Ve madde cevap verdi;
İstemiyorum
İstemiyorum .

Neden konuşmak istemez içimizdeki şeytan
Ve neden konuştuğumuzda onun şeytan olduğundan kuşkulanırız?

Ne kadar çirkiniz
Ne kadar güzel olduğumuzu fark ettiğimiz için
fark etmediğimiz için

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Sessizliği Aramak (Part I)

Bu deneme yazısı bir çok sanatsal problematiğin iç içe geçtiği bir alanda var olmaktır. Bu anlamda bir deneme olarak Türkiye’de Çağdaş Sanat adı altına üretilen eserlerin içindeki zaman ve toplumlailgili gerçekliklerini semptomatik bir okuma-anlama girişimidir. Bir sanatçı olarak bunu yapmamın sebebi nedenini bilmediğim bir erteleyişi bozma amacını taşıyor. Duyulur olanın görünür kılınması.
Bu eleştiriyi görünür kılması gerekenin bir sanat eleştirmeni ya da küratör olmasıbeklenirdi. Benim kişisel gözlemim artık bu mümkün değil, çünkü çağdaş sanat sistemi kültürel üretimin rekabete dayalı bir sisteminden ekonomik olarak karşılıklı bağımlı bir sisteme dönüşerek kendini tıkadı. Kültürel sermaye anlamında sanatsal üretime atfedilen bir dışarısı boşluk-mesafe kalmadı. Sanatçılar, sanat simsarları, galeriler, sanat dergileri ,müzayede evleri ,sanat fuarları ,müzeler, bienaller artık karşılıklı rekabete dayanan bir sistemden, artık birbirine bağımlı işleyen bir sistemin içinde. Türkiye Çağdaş…

Sessizliği Aramak (Part II)

                  (A fair amount of nothing)



YAR BANA RANCİERE GECELER

RANCİERE ; DUYULURUN  PAYLAŞIMIBAĞLAMINDA ESTETİK  VE  SİYASET  MEHMET  DERE

Jacques Rancière (d. 1940) Fransız düşünür Paris-VIII (St. Denis) Üniversitesi'nden felsefe profesörü iken emekli olmuş ,ve 1960’lı yıllarda Marksist düşünür Louis Althusser ile beraber yazdığı Kapital'i Okumak ile bilinir –tanınır hale gelmiştir.

Bu deneme yazısı içerik olarak J. Ranciere’in sanat ve politika arasında kurduğu sanatsal tarihsel ilişki bağlamının yanı sıra ,estetik-politika ilişkisi çerçevesinde sanata dair görüşlerinin tartışılmasını amaçlamaktadır. Rancière, “politika”nın ve “sanat”ın işleyiş ilkelerini, kendi tabiriyle söylersek “duyulur olanı yeniden şekillendirmek” (distribution of the sensible) olarak tanımlayarak, ikisinin birbirinden ayrı ve birbirine temas etmeyen iki gerçeklik olduğu düşüncesini alt üst etmektedir.

Ranciere tarafından 'duyulur olanın paylaşımı' nosyonu, duyumsanır ya da algılanır olanın, yani duyular alanının bir safiyet ve doğrudanlık içermediğini, tam t…