Ana içeriğe atla

Kirk yıllık kabzimalim boyle karpuz gormedim



Dün müthiş bir "derbiye"sizlik yaşandı çok cins ve hatta alıştığımız görüntüler.Agresif bir futbol mücadeleden ve beraberlikten uzak kıyası eleştirilen bir ahmet çakar durumu yani."Sevgi ile bağlı değilsen nefret ile düğümlenmişsin" türk futbolunu marka yapıyoruz diyen insanlara böyle bir bir seslenmek lazım,ben futbol izlemem,sevmem hatta buna örnek ehliyetimde yoktur öyle hani arabam olsun gezeyim falan,bisiklete bile merak edip binmiş değilimdir,beni nedense hiç enterse etmemiştir ama bizim türk insanı futbola acayip bağlı bir yaşam alanında yaşıyor. Hatta hayatımız futbol diyen bir felsefeyle yaşıyoruz ama dünkü rezillik neydi be kardeşim???Heryerde küfürler kafa atmışmış atmamışmış rantmış futbolmuş?yeşilmişik,safmışık.Dura dura sıra şimdi türk futbolunda tezgah varmı yokmu ya kadar geldi ya helal olsun...

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Umutsuz Boşluk

SANATORIUM, 9 Şubat – 10 Mart 2018 tarihleri arasında Mehmet Dere’nin kavramsal çerçevesini ürettiği ve sanatçı olarak dahil olduğu, Yunus Emre Erdoğan,İsmail Şimşek Nezaket Ekici’nin çalışmalarından oluşan “Umutsuz Boşluk” adlı sergiye ev sahipliği yapıyor.
Sergi ilhamını Dücane Cündioğlu’nun Umutsuz Boşluk adlı makalesinden almaktadır. Cündioğlu ‘Umutsuz boşluk’ adlı makalesinde, Sam Mendes’in yönetmenliğini yaptığı ‘Revolutionary Road’ adlı filminden yola çıkarak bir çiftin içine saplandıkları; ruhani açmaz olarak tarif edilmeye çalışılan “umutsuz boşluğu” deli karakteri üzerinden tartışmaya açmaktadır.
Umutsuz Boşluk isimli sergi başlığı; kötümser bir ruh halini vurgulamasının aksine gücünü umuttan almakta. Bu umut sanatçının credosu (amentüsü) anlamında vurgulanan umutsuzlukla yüzleşme yeteneğidir. Denebilir ki sanatçılar bir anlamda bu kavrayışı ortaya koyarlar. Sanatçı “boşluğu” dönüştürememeyi, bunaltıyı, çöküşü ya da tam tersi olarak bunun ifade edilemezliğini dillendirendi…

The Language Habitat: an Ecopoetry Manifesto

The Language Habitat: an Ecopoetry Manifesto





By James Engelhardt







Ecopoetry is connection.

It’s a way to engage the world by and through language. This poetry might be wary of language, but at its core believes that language is an evolved ability that comes from our bodies, that is close to the core of who we are in the world. Ecopoetry might borrow strategies and approaches from postmodernism and its off-shoots, depending on the poet and their interests, but the ecopoetic space is not a postmodern space. An ecopoem might play with slippages, but the play will lead to further connections.

Ecopoetry does share a space with science. One of the concerns of ecopoetry is non-human nature (it shares this concern with the critical apparatus it borrows from, ecocriticism). It certainly shares that concern with most of the world’s history of poetry: How can we connect with non-human nature that seems so much more, so much larger than ourselves? How can we understand it? One way is to l…